65 lat troski w Pogórzu. Dom zyskał prawdziwie domowy charakter

W Pogórzu jubileusz nie miał chłodnej, oficjalnej oprawy. W sobotę spotkali się tam ludzie, którzy przez lata dokładali do jednego miejsca cierpliwość, pracę i pamięć o codziennych potrzebach mieszkanek. Najmocniej wybrzmiewało przekonanie, że przez 65 lat zmieniały się mury, przepisy i standardy, ale sedno pozostało to samo – troska o godność i bezpieczeństwo.

• Jubileusz zaczął się modlitwą i spotkaniem ludzi od lat związanych z Domem
• Historia zapisана w dawnym majątku Stonawskich
• Dziś opieka układa się wokół terapii i codzienności

Jubileusz zaczął się modlitwą i spotkaniem ludzi od lat związanych z Domem

Obchody 65 lat Powiatowego Domu Pomocy Społecznej w Pogórzu rozpoczęły się mszą w kościele parafialnym pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski. Potem uroczystość przeniosła się na teren placówki, gdzie widać było zarówno oficjalny wymiar święta, jak i jego osobisty ciężar. Wśród gości byli obecni i emerytowani pracownicy, mieszkanki, przedstawiciele samorządu, instytucji pomocy społecznej, duchowieństwa oraz osoby od lat zaprzyjaźnione z domem.

Starosta cieszyńska Janina Żagan przypomniała, że historia tego miejsca nie składa się wyłącznie z dat i kolejnych remontów. W jej wystąpieniu wybrzmiała przede wszystkim rola ludzi, którzy przez dziesięciolecia nieśli tę codzienność dalej.

“Dziękuję za codzienną pracę, która nie zawsze jest widoczna, ale każdego dnia ma ogromne znaczenie” – podkreśliła Janina Żagan.

Wraz z przewodniczącym Rady Powiatu Cieszyńskiego Stanisławem Kubiciusem wręczyła symboliczne życzenia. Obecni byli także członkini zarządu powiatu Beata Macura, skarbnik powiatu Aleksy Swoboda, przedstawiciele Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie i Starostwa Powiatowego w Cieszynie, a także władze gminy Skoczów oraz reprezentanci innych domów pomocy społecznej. Nie zabrakło podziękowań, medali i statuetek. Szczególne miejsce zajęła Helena Bydlińska, wyróżniona za wieloletnią pracę, zaangażowanie i dalszą obecność w roli wolontariuszki.

Historia zapisана w dawnym majątku Stonawskich

Początki Domu są splecione z dziejami Pogórza i dawnego majątku rodziny Stonawskich. Jan Stonawski kupił wieś w 1860 roku, a gospodarstwo uchodziło za wzorcowo prowadzone, oparte na rolnictwie, leśnictwie i gospodarce rybackiej. Po II wojnie światowej majątek został upaństwowiony i rozparcelowany, a zabudowania przejęło ówczesne Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej. Wtedy rozpoczęto przystosowywanie ich do nowej funkcji.

Najważniejsze etapy tej drogi można ułożyć w prostą oś czasu:

• koniec 1960 roku – do Pogórza zaczęły przyjeżdżać pierwsze mieszkanki,
• 15 października 1961 roku – oficjalnie uruchomiono Państwowy Zakład Specjalny dla kobiet,
• 1966 rok – oddano do użytku nowy pawilon dla 150 osób i budynek mieszkalny dla personelu,
• lata 1996–2000 – przeprowadzono rozbudowę i modernizację głównego obiektu,
• 1 stycznia 1999 roku – placówka przyjęła nazwę Powiatowy Dom Pomocy Społecznej.

Na początku dom mógł zapewnić 50 miejsc, a opieka opierała się głównie na pielęgniarkach i niewielkim zapleczu administracyjnym. Z czasem rosło zapotrzebowanie na całodobowe wsparcie, więc ośrodek się rozrastał. W 1966 roku opieką obejmował już około 200 kobiet. Dziś ta historia pokazuje coś więcej niż administracyjne zmiany – przede wszystkim stopniowe odchodzenie od szpitalnego modelu na rzecz bardziej osobistego podejścia, terapii, rehabilitacji i zwykłej codzienności, w której liczy się nie tylko porządek dnia, ale też relacja.

Dziś opieka układa się wokół terapii i codzienności

Obecnie Powiatowy Dom Pomocy Społecznej w Pogórzu zapewnia całodobowe wsparcie 152 kobietom z niepełnosprawnością intelektualną. Placówka działa razem z filią „Bursztyn” w Kończycach Małych. Z zewnątrz może wyglądać jak instytucja, ale jej rytm tworzą rzeczy bardzo konkretne: pomoc w codziennych czynnościach, opieka medyczna, rehabilitacja, zajęcia terapeutyczne, rozwijanie zainteresowań, wyjazdy i spotkania integracyjne.

Dużo zmieniły także same wnętrza. W latach 1996–2000 zmodernizowano główny pawilon, dobudowano kolejny budynek i przygotowano przestrzeń do terapii oraz rehabilitacji. Zabytkowy dwór, dawniej mieszkalny, zaczynał pełnić funkcję administracyjną. Z biegiem lat unowocześniano pokoje i części wspólne, a liczba osób w pomieszczeniach była stopniowo zmniejszana. To właśnie takie decyzje najbardziej przekładają się na codzienność mieszkanek – więcej prywatności, lepsze warunki, spokojniejszy rytm dnia.

Jubileusz w Pogórzu był więc nie tylko rocznicą. Stał się przypomnieniem, że za każdą zmianą nazwy, budynku czy regulaminu stoją konkretni ludzie. Przez 65 lat tworzyli to miejsce dyrekcja, pracownicy, emeryci, wolontariusze, rodziny i partnerzy zewnętrzni. Najważniejsze jednak pozostaje to, dla kogo ta historia jest pisana dalej – dla mieszkanek, które mają tu nie tylko opiekę, ale i przestrzeń do życia z większym spokojem oraz poczuciem bezpieczeństwa.

na podstawie: Starostwo w Cieszynie.